The place I belong.

posted on 17 Jan 2010 01:27 by akii

ผมกลับมาเชียงใหม่อีกครั้ง ...

เท่าที่นับดูเป็นครั้งที่ 7 แล้ว และเป็น 7 ครั้งที่ความรู้สึกไม่เคยเหมือนกันสักครั้ง

 

เชียงใหม่ให้ความรู้สึกประหลาดกับผมเสมอ และส่วนใหญ่ค่อนข้างยากที่จะอธิบายให้เข้าใจได้ง่ายๆ (แม้แต่กับตัวเองก็ตาม)

ผมไม่เคยตอบตัวเองได้ชัดเจนสักครั้งว่า สำหรับผมแล้ว เชียงใหม่เป็นสถานที่แบบไหน และเป็นสถานที่สำหรับผมหรือไม่

 

ในทุกๆครั้ง ผมเดินทางมาที่นี่ด้วยเหตุผลที่คล้ายๆกัน แต่กลับไปด้วยความรู้สึกซึ่งแตกต่างกัน

 

โดยเฉพาะวันนี้ และครั้งนี้

ผมขึ้นมาเป็นเพื่อนของรุ่นน้องที่ผมรู้จักและสนิทมากคนนึง ด้วยเหตุผลคล้ายๆกับที่ผมเคยขึ้นมา ... เพราะเชียงใหม่เป็นที่ที่ใครคนนั้นอยู่ ที่ที่ความหวังทุกอย่างถูกฝากไว้

โชคร้ายที่พี่และน้องต้องมีประสบการณ์อย่างเดียวกัน ... ประสบการณ์ที่ความรักระยะทาง 730 กิโลเมตรไม่เป็นจริง

และแม้ผมจะเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของน้องได้ดีที่สุด แต่กลับเป็นคนปลอบใจที่แย่ที่สุด

เพราะเข้าใจว่าไม่มีอะไรที่จะทำให้เรารู้สึกดีได้

ความหวังดีและความรักของเพื่อน เพียงแต่ทำให้เรากล้าที่จะอ่อนแอมากขึ้นเท่านั้น

 

'เวลาไม่ได้ทำให้เราเจ็บน้อยลง ... แต่ตัวเราเองที่จะทำให้เราเจ็บน้อยลง'

ผมได้แต่บอกน้องแบบนั้น และไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรมากไปกว่านี้

สำหรับผม ... สิ่งที่จำเป็นที่สุดเมื่อต้องรู้สึกอะไรทำนองนี้ คืออยู่กับตัวเอง และเป็นตัวเอง

 

ความรู้สึกของวันก่อน ย้อนกลับมาในห้วงความคิดอีกครั้ง

ผมมองตัวเองในอดีตผ่านคนคนหนึ่ง ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

กลายเป็นคนที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น

 

 

ในครั้งหลังๆที่ผมขึ้นมาเชียงใหม่ ... "ถุงเงิน" เป็นสุนัขที่ผมเอ็นดูเสมอ

เพื่อนผมเลี้ยงถุงเงินมาได้เกือบ 7 เดือนแล้ว และเมื่อผมขึ้นมา ผมอาจเอ็นดูมันแตกต่างจากสุนัขตัวอื่นๆเพียงเล็กน้อย

แต่คราวนี้แตกต่าง ... ผมเอ็นดู 'ถุงเงิน' มากกว่าที่ผ่านมา และหงุดหงิดเพราะมันน้อยลง

คนไม่ชอบสุนัขอย่างผม ... ไม่ควรเป็นแบบนี้

 

หรือเพราะสุนัขที่บ้านผมจากไปเมื่อเดือนที่แล้วพร้อมกับความโศกเศร้าของคนในครอบครัว

และผมรู้สึกเสียใจที่เคยให้ความสนใจกับมันน้อยกว่าที่ควรจะเป็น

ผมซึ่งเป็นคนตั้งชื่อให้สุนัขตัวนั้น

 

ความรู้สึกของวันก่อน ย้อนกลับมาในห้วงความคิดอีกครั้ง

ผมมองตัวเองในอดีตผ่านสุนัขตัวหนึ่ง ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

กลายเป็นคนที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น

 

 

แฟนของเพื่อนผมเป็นเด็กที่อายุน้อยกว่าเพื่อนผมมาก ... อย่างต่ำก็ห่างกัน 5 ปี

และผมเห็นความเป็นเด็กในตัวเขาเยอะมาก

สำหรับทุกๆครั้งที่ผมขึ้นมาเชียงใหม่ ... ผมแทบไม่เชื่อว่า ทั้งสองคนจะเหมาะสมและคบกันอย่างราบรื่นได้

ความตื๊อและมุ่งมั่นในความรักของเขาเป็นเพียงอย่างเดียวที่ผมเชื่อว่ายังทำให้ความรักของเขาสองคนคงอยู่

 

แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป และกลายเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเห็น

เขาโตขึ้น ไม่ใช่เฉพาะในเรื่องความรับผิดชอบ แต่ความหนักแน่นนั้นเพิ่มขึ้นจนผมแปลกใจ

บางทีผมก็แอบคิดว่า 'เขาโตเป็นผู้ใหญ่กว่าผมด้วยซ้ำ'

 

ทั้งสองคนกลายเป็นคู่รัก ในแบบที่ชีวิตคู่ควรจะเป็น

แบบที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่กันเพียงเพราะความรัก

แบบที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้พรากจากกันเพียงเพราะความรัก

ความรักแบบที่ผมอิจฉาทุกครั้ง

 

ความรู้สึกของวันก่อน ย้อนกลับมาในห้วงความคิดอีกครั้ง

ผมมองตัวเองในอดีตผ่านคู่รักคู่หนึ่ง ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

กลายเป็นคนที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น

 

 

ผมเคยค้นหาสถานที่ที่เป็นของผม สถานที่ที่มีเพียงแต่ผมที่เป็นเจ้าของ

และสิ่งสุดท้ายที่ค้นพบ คือ สถานที่แบบนั้นไม่มีอยู่จริง

ในเขาวงกตที่ยิ่งใหญ่คับแคบนี้ไม่มีอะไรให้ตามหา

เราเพียงเดินวนไปวนมา และมองหาช่องทางที่ชีวิตจะได้เริ่มใหม่อีกครั้ง ... ในสถานที่เดิม

 

ผมยังคงนั่งอยู่ ในที่ที่เคยนั่งอยู่

ด้วยความรู้สึกที่ผิดแปลกไป และตัวตนที่แตกต่างไป

มองดูคนอื่นผ่านตัวเอง

และรู้สึกถึงตนเองผ่านคนอื่น

 

คำถามที่ผมตอบรุ่นน้องไม่ได้ ก็ยังคงเป็นคำถามที่ผมไม่เคยตอบตัวเองได้ ... บางอย่างดูเหมือนเปลี่ยนไป แต่เด็กหนุ่มผู้หลงทางก็ยังคงเป็นเรา

แม้จะรู้และเข้าใจในทุกๆอย่าง ... แต่คำถามที่คิดไม่ตก และโจทย์ที่แก้ไม่ได้ ก็ยังติดค้างอยู่แบบนั้น

เป็นแผลในใจที่ไม่มีทางปิดได้สนิท

 

Comment

Comment:

Tweet